چه اشکالی دارد از امروز - بله همین امروز- تصمیم بگیریم شیوه خودمان را در سوگ عزیزان و بزرگان از دست رفته اصلاح کنیم ؟ مثلا به جای اینکه هی ابراز تاسف و تاثر کنیم که چرا آیت الله مشکینی را از دست دادیم ، افسوس - فقط افسوس - بخوریم که چرا آیت الله حق شناس یا آیت الله بهجت را از دست دادیم و برای شادی روحشان یک فاتحه ای بخوانیم و الفاتحه ! یکی از دستور العملهای آن بزرگان را - فقط یکی کافی است ! - چراغ راه و راهنمای عملمان قرار دهیم . مطمئنا این شیوه ، هم بهتر و واقعی تر افسوس ما را نشان می دهد و هم برای شادی بیشتر و تعالی روح آن بزرگان کارسازتر است .

مثلا همین یک دستور العمل از آقای بهجت را ببینید ؛ کار سختی است که به آن عمل کنیم ؟

آیت الله بهجت از مرحوم آقای قاضی "ره" نقل می کردند که ایشان می فرمود:« اگر کسی نماز واجبش را اول وقت بخواند و به مقامات عالیه نرسد مرا لعن کند! و یا فرمودند: به صورت من تُف بیندازد. »

و می افزودند : اول وقت سرّعظیمی است « حافظوا علی الصلوات: در انجام نمازها کوشا باشید. » خود یک نکته ای است غیر از « أقیموا الصلوة: نماز را بپا دارید. » و همچنین که نماز گزار اهتمام داشته باشد و مقید باشد که نماز را اول وقت بخواند فی حدّ نفسه آثار زیادی دارد، هر چند حضور قلب هم نباشد. » .

...

در خانه اگر کس است ؛ یک حرف بس است .

پ .ن: من خودم وقتی خبر درگذشت یکی از این بزرگواران علم و اخلاق و عرفان را می شنوم ؛ احساس خلا می کنم و نوعی ترس وجودم را فرا می گیرد ؛ ترس از روزگاری که ما باید بدون این استوانه ها سر کنیم و ترس از اینکه نکند روزگار ، نمونه های اینچنینی را دیگر به دستمان نسپارد . خدایا ! این ترس را به امیدواریِ وجود خوبانی بهتر از این خوبان مبدل فرما.